پس معناى فرد و جمع كه در اذهان ما به صورت دو معناى مختلف و مقابل يكديگر بود ، در اينجا داراى معناى واحدى شد ؛ يعنى فرادَى رفتن بسوى حضرت احديّت لازمه‌اش جمعيّت است كه كثرات مفرّقه و مشتّته فراموش شود . و در مسألهء شفاعت و لحوق و الحاق به حول و قوّهء خدا خواهيم ديد كه چگونه اين لفظِ جمع در ميدانِ بروز و ظهور آمده و پرچمدار حلّ آن مسائل ميگردد . و بر همين اصل نيز معناى آيه 71 و آيه 73 از سورهء 39 : زمر روشن ميگردد : وَ سِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلى جَهَنَّمَ زُمَراً . وَ سِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَراً . « و سوق داده مىشوند كسانى كه كفر ورزيده‌اند به سوى جهنّم دسته دسته . » « و سوق داده مىشوند كسانى كه تقواى پروردگارشان را به جاى آوردند به سوى بهشت دسته دسته . » اين دستجات ، ترتيب و تنظيمش بر اساس همان جمع است ، كه افرادى كه با هم ، هم فكر و هم عقيده و هم مسلك باشند جهاتِ تفريقيّه و تمايزات شخصيّه را افكنده و با هم در مقام جمع متّحد و پيوسته گرديده و يكپارچه به بهشت ميروند و يا به جهنّم رهسپار مىشوند . و نيز آيه كريمهء ذيل معناى خود را خوب مبيّن مىدارد :